அவளுக்கென அவளுக்கென....

காதல் மனமே, காத்திருந்திடு...

கனவை கண்ணீரால், மறைத்து கரைத்திடு.

அவளுக்கென வலிகள் தாங்குவேன்,

அவளுக்கென வானம் ஏகுவேன்,

அவளுக்கென கானம் பாடுவேன்,

அவளுக்கென , அவளுக்கென...

அவளுக்கென என்னுடல் செதுக்குவேன்,

அவளுக்கென என்மொழி பழகுவேன்,

அவளுக்கென மென்புகழ் எய்துவேன்,

அவளுக்கென அவளுக்கென......

அவள் என் விரல் நுனி பிடித்திருந்தால்,

அடிக்கடி அகிலமும் வலம் வருவேன்,

அவள் என் அருகில் சிரித்திரிந்தால்,

அவளுக்கென அவளுக்கென......

காதல் மனமே நீ, காத்திருந்திடு,

கனவை கண்ணீரால், மறைத்து கரைத்திடு,

அவளுக்கென தினம் நான் கனவெடுப்பேன், 

அவளுக்கென அனுதினம் கவி தொடுப்பேன்,

அவளுக்கென எனதுயிர் நான் விடுப்பேன்... 

அவளுக்கென... அவளுக்கென... 

Inspired by Anirudh’s Kadhal dhiname

  

தந்தையர் தின வணக்கங்கள்

கொஞ்சிடாத தந்தையே

கோபக்கார தந்தையே

கொள்கை கொள்கை என்றே பேசி

கொடுமை செய்த தந்தையே

குழந்தை என்றும் எண்ணாமல்

குடும்பம் விட்டு என்னையும்

படிக்க வெளியே அனுப்பியே

தவிக்க விட்ட தந்தையே

காலை எழுந்து கல்லையே

கடவுளாக கருதியே

கனிவு கொண்டு தொழுதிட

கடுமை காட்டிய தந்தையே

சிறுவன் ஒருவன் என்றாலும்,

சிவன் எனவும் மொழி எனவும்,

சொற்பொழிவெலாம் அழைத்து சென்று

சோற்வு தந்த தந்தையே

பிற்பல வருடம் எல்லாம், உமை

பற்பல குறையே கூறி, நான்

கற்பித்த குறையை கூட

சிரித்துடைத்த தந்தையே

இத்தருணம் எண்ணி நான்

எனக்குள்ளே சிரித்திருந்தேன்

கற்றமைந்த அறிவுக்கெல்லாம்

காரணம்நீரேயானீர்,

சொற்றொடரின் தமிழன்னை

வித்தெல்லாம் நீரேயானிர்,

கற்றவை கடுந்து எனது,

கனவும்,  கைகொண்டதும்,

கண்டதை தாண்டி நான்,

உற்றதும் உந்தையாலே.

சிந்தனை உள்ளூன்ற

சீற்றமும், நீரேயானிர்,

சீற்றம் அடங்கிய தோற்ற

சிரிப்பும் உம்மால் தந்தீர்.

சிவமும், தவமும், தமிழும், இனமும்

சிந்தை சிளிர்க்க கனவும், கவியும்,

உலகம் முழுதும் உரிமை என்னும்,

உணர்வு என்னில் நீரே நிரைந்தீர்.

அறிவில் சிறந்த ஆண்மகன் யாரும்,

உலகின் சிறந்து உவந்து இருப்பார்.

எல்லாரும் போலே உண்டுறுங்கி உயிர்பெருகி

அல்லார், அவர் நிலை தனிநிலை, எம்மில் உம்மை போல்.

உள்ளது சிறத்தலும், உயர உயரவும்,

சிந்தை சிறக்க, சிவமே தவமாயும்,

விந்தை உலகின் வியப்பின் இயற்கையை

நன்றே நயந்த தந்தையே வாழி வாழி.

உலகின் அழகின் அருள் அன்றி ஏதுமில்லை

மன நிலை பிழற்ந்த மக்களை பார்த்து நான்

மனம் கவையுற்ற காலமுண்டு,

அவர் உடையும், உவகையும், உளறல் மொழியும்,

அச்சமும், வெறுப்பும், தந்ததுண்டு.

அவர் அருகே சென்று பார்த்தபின்,

என் சுவடு நிறைய அவரிடம் கண்டபின்,

மன நிலை சிதைவினை மதி அறிந்த பின்

அச்சம் போனது, அன்பே நின்றது.



மானுடம் அல்ல, மண்ணின் உயிர்க்கும்,

தகுதி வரைந்து, தரவரிசை தந்தோம்,



ஆவினம் சிறந்தது, எருமையோ இழிந்தது,

பருந்தது உயர்ந்தது, பன்றியோ இழிந்தது,

சைவம் சிறந்தது, ஊன் உண்ணும் உயிரெல்லாம் இழிந்தது.



நாய் நன்றியுடைத்து, பூனையோ அமங்கலமுடைத்து,

சேவல் சிறந்தது, ஆந்தையோ அவலமானது,



எவ்வுயிறும் இறை எனில் ஏற்ற தாழ்வுண்டோ..

சிந்தை தெளிவின் பின், எவ்வுயிறும், ஏற்புடைத்தே



கண் பீளையும், உடல் கழிவுகளும்,

முகம் சுளிக்கும், மூச்சடைக்கும்,

என் உயிர் மழலை எச்சமாயினும்,

என்றும் அது அறுவெறுப்பில்லை... அது அன்பு நிலை..



உறுத்தும் உமிழ்நீர் கூட பாலொடு தேனாகும்,

உயிரை தீண்டும் இன்ப காதலின் கூடும் காலும்,

உவர்க்கும் உடல் வியர்வை வாசம் கூடிடும்,

உயிர் தளிர்க்கும் தீண்டுதல் சேரும் காலும்.



எதையும் வெறுக்க இங்கு காரணம் இல்லை,

இயல்பின் வாழ்வில், இன்பமின்றி வேறில்லை,



சிதையும், சேரும், பின்னை மாறும் மயங்கும்,

இங்கு நிலைத்த நிலை ஏதுமில்லை,



நெருநல் உளன் ஏதும், நாளையில்லை,

நிறையறிவு நாம் நோக்கி, நெஞ்சில்,

நேசம் மிக நிறைவே கொண்டால்,

உலகின் அழகின் அருள் அன்றி ஏதுமில்லை..

ஆண்கள் தினம்...

ஆண்கள் தினம் இன்றென இணையத்தில் கண்டேன்

ஏன் இது எனவே நானும் எண்ணியிருந்தேன்..

எத்தனை வியப்பு,  எதிர்பார்க்கவே இல்லை நான்...

33% விழுக்காடு எமக்கு தர, நீ யார்? உம் இனத்தை கண்டால்

வாழ்த்த கூட வாய் வரவில்லை என்றார் ஒருவர்.

பெண்தினம் கொண்டாட காரணம் இருந்து, சரித்திரம் இருந்து,

பதினெட்டாம் நூற்றாண்டில் இருந்து அது சர்வதேச நிகழ்வு

உனக்கென்ன காரணம்? என்றார் ஒருவர்,

பல பதிவுகளும், கேட்ட பதில்களும், பார்த்த விழிகளும்,

பொது புத்தியை மட்டுமே பறை சாற்றியது...

பாவம் பெண்கள்... ஆண்களுக்கென்ன?

எம் தோழர்களுக்கு 498A என்றாளோ,

காதல் முறிந்த பெண்ணோ, பெற்றோரோ.. வாரி பூசிய வன்புனர்வு வழுக்குகளோ,

வரதட்சணை என்ற பெயரின் வழக்கால், அழிந்த குடும்பமோ...

காசுக்காக மட்டுமே, மணம் முடித்த, விவாக இரத்துக்காய்,

விதியிழந்த தோழரையோ, அறிந்திருக்க முடியாது.

இங்கு காமம் வணிகமாய் மாறிய காரணம்,

வணிகம் கவர்ச்சியால் வளம் பெற்ற காரணம்,

எப்பாலும் தவறுகள் இழைத்திட காரணம்,

எல்லாமும்.. ஆண்கள் என பிழைபட்ட கூற்றுகள்..

ஆய்ந்து, அறிந்து, தேர்ந்து, தெளிந்து,

அறிவு செறிந்த நேரம் போம்,

இன்று செவி செய்தி கேட்டு, உறுதி பேசி

கேட்பார் குழந்தையாகினோம்..

திருநங்கையருக்கு நாம் நாளெடுத்த காலத்தும் முகப்புத்தகத்தில்,

வானவில் ஏந்தி, வாழ்த்து சொன்ன தோழர் கூட

ஆண்களுக்கு ஆதரவாய் இருந்ததில்லை.

அன்பு தோழரே...

உமது அங்கீகாரத்திர்காய் யாம் என்றும் இருந்ததில்லை...

வலிகளும், வடுக்களும் என்றும் புதிதில்லை...

எம்மிலும், வலுவிழிந்தோர் உண்டு,

அறிவிலி சட்டங்களால் அவலம் உறுவோர் உண்டு...

இங்கு இதயநோயும், மனநோயும் ஆண்களுக்கே அதிகம் உண்டு,

நாங்கள், உறுதி அதிகம் கொண்ட, ஊமையர்கள்,

நாங்கள் அழவோ, புலம்பவோ, வருத்தம் காட்டவோ

பழகவில்லை, அதை காட்ட ஒரு துணையும் இல்லை...

எல்லா சமுதாயத்தும், எல்லோரும், எப்போதும், உண்டு,

கயமை உள்ளவாரே கல்வியாலர் உள்ளார்,

புல்லர், உள்ளவாரே புலவரும் உள்ளார்,

பிறப்பொக்கும் எல்லா உயிர்க்கும், சிறப்பு வினையெச்சமே

நாம் காலச்சுவடுகள் காலத்தாலே பண்பட்டவை...

ஒவ்வொரு நிகழ்வின் பின், ஒரு நியாயமும், காரணியும்,

இந்த நாட்கள் எங்கு வந்தது?  வணிகமோ? அரசியலா?

ஆண் தினம் கொண்டாடப்படாது...

வாட்ஸ்பம் வேடிக்கையாய் மறைந்துவிடும்.

எந்த ஆணும் அதை விரும்பவும் மாட்டான்.

எதிர் மறை கருத்துகள், என்றும் புரிதல் தரும்,

ஆயின், , இன்று புரிந்தது எல்லாம் வலித்தது..

அடையாளம் இல்லாத ஆண்மையே... 

உடல் வலிவு கொள்...

உளம் செறிவு கொள்..

அறத்திமிர் கொள்..

சமுத்திர காற்றாய், விரித்திடு உன் வட்டத்தை,

நீ உயிர் கொடுத்து காக்கும் மனையும், குழவியும்,

உயிர் கொடுத்து வளர்த்த தந்தையும் தாயும் கூட

உன் மனம் அறியும் காலம், ஒருக்காலும், இல்லை...

உமக்கு இரங்க இச்சமுதாயம் வெட்கம் கொள்ளும்,

உனை பரிகாசிக்கும், குறை சொல்லும்,

வலியை வலியாய் மாற்று,

அடையாளம் உணக்கு வேண்டாம்

அன்பே பொழி...

உன்னுள் அமைதி கொள்...

அப்பப்பா அப்பா

சிங்கார சென்னையின் சித்திரை வெயிலே...

கோலோச்சும் தலைவ, கோபத்தின் புயலே..

வள்ளுவம், சைவம் வாய்த்தமைந்த நிலையே,

பவள விழா, பதிற்றுப்பத்தாய் சிறக்க எம் விழைவே

சிவந்த விழி, துடிக்கும் உடல், மிடுக்கு நடை அழகே,

தெறிக்கும் குரல், அடிக்கும் அடி, பின் அணைக்கும் நகை உமதே.

வலிக்கும் அன்பு, இனிக்கும் பலா, மறுப்புமக்கு இலையே,

களிக்கும் நிலை, கவலை நிலை, கடந்த நிலை உமதே..

அரச நிலை, ஆடல் பாடல், அலுத்து விட இலையே,

புலவர் பலர், புரவலர் நீர், சரித்திரங்கள் நுமதே

அடுத்த வேளை பசி முன்னர், அமுது தரும் துணையே,

வாழ்வெனில் உம்போல் வாழ வரம் பெற்றீர், நலமே

கணக்கிலா செல்வம், கணக்கெடுத்து காத்தீர்,

உணர்வினை உரைத்திடினும், பிணக்கிலாது வாழ்ந்தீர்,

தனக்கிலா தனை கண்டு தளிர் நடை மீண்டும் கொண்டீர்

இணையாலா என் ஈசன், எந்தையாக கண்டேன்...

சுவர்.

பதிநான்காம் மாடியில், பளிங்கு கண்ணாடி வழியே,

விண்ணுயர்ந்த கட்டிடங்கள்... மெட்ரோ மனிலா... மண்ணிலா? விண்ணிலா?

ஒளி பாய்ச்சும் விளிக்கொளிகள்... வழி எங்கும் விழி ஏங்கும் வாகனங்கள்...

என்றும் பெண்மை பேரழகு, இங்கு அதனில் ஒரு சிறப்பு,

வியப்பெய்யும் வண்ணம், வியர்வையை காணவில்லை,

பூச்சொட்டிய பூ முகங்கள், மணம் வீசும் மங்கையர்கள்,

இங்கு ஆடம்பர கார் மட்டும் அணிவகுக்க,

இரு சக்கர வண்டியின் இதயங்கள்  ஆர்ப்பரிக்க,

இரவும் இளமையும் இண்பத்தால் திளைத்திருக்க...

இங்கு தெருவெல்லாம் திருவிருப்பால்,

குப்பை நான் கண்டதில்லை, சகதி

குட்டையாய் நீர் தேங்கவில்லை,

நடந்து வரும் வழியில், நெடிய ஓர் சுவருண்டு,

விருப்பு வழி கடந்து, விழி சுழற்றி பார்த்தேன்,

மண்ணுடன் வாழும் மக்களும் இங்குண்டு

குப்பை வண்டி மீதிலும் கும்மாளமிடும் ஒரு கூட்டம்,

வெயிலில் வேலை செய்து, வியர்வை சிந்தும் ஒரு கூட்டம்,

உடல் உழைப்பு அன்றி, உடலை விற்கும் ஒரு கூட்டம்.

இரண்டு உலகின் இடைய, மிக பெரிய சுவருண்டு

அதை நான் வியந்தே பார்த்திருந்தேன்...

எட்டடி இருக்கும், அதை தாண்டி அடர் மரங்கள்,

சுவர் உடைந்தால், எல்லாம் சரியாகுமோ?

சுவர் தானே இந்த பாகுபாடு வகுத்தது,

சுவர் சிரித்தது...

சிந்தனை சிறப்பின்றி, மனிதன் மனச்சுவற்றில்,

ஏழ்மையும், தாழ்வையும் தானே செய்திட்டான்,

நிந்தனை எனை செய்ய, நீயா! என்றது போல்

சுவர்...  கண்ணாடியானது

சுதந்திரம்

சுதந்திரம்,

தேசிய கீதம் பாடும் போது, ஊசி முனையாகும் உடல் உரோமம்,

தேசிய கொடியினை காணும் போது, தேக்கிய நீராகும் கண்கள்,

இரகுமான் இசையின் நம் இந்தியா அது ஒன்றுதான்  என கேட்கும் போது

வெடிக்க துடிக்கும் இதயம், நானும் இந்தியன் ...

ஒரே உலகினை துண்டு துண்டாக்கி,

இயற்கை எதிராய் எல்லைகள் வரைந்து,

இது எனது, அது உனது என வரப்பு அமைத்து,

மக்களை காப்பது ஒரு நிலைப்பாடு.

நாடா வளத்த நாடுகள் இருந்தால்,

நமதாக்கி விட்டால்,  நலம் என்பதால்,

எண்ணையும், இயற்க்கையும் உள்ள நாடுகள்,

எதிரி நாடாய் மாறிய நிலைப்பாடு,

நல்லை ஆடவர், நல்லை நாடிருந்தால்,

மண்ணையும், மாண்பையும், மொழியையும் காப்பர் எண்பதால்,

மாண்பையும், மொழியும் மக்க அழித்து பின்

மண்ணை மட்டும் தமதாக்க ஒரு நிலைப்பாடு,

குடி உயர, கோன் உயரும், 

இக்குலம் அழிந்து, இங்கொரு கோன் வாழ்வான், ஏனென்றால்

பொருளாதார புரிதல் இல்லையென,

புல்லறிவு பேசும், ஒரு நிலைப்பாடு

இயற்கையின் மாண்பு,

வலியவர் வாழ்தலும், எளியவர் வீழ்தலும்

மனிதத்தின் மாண்பு,

சுற்றமும், நட்பும், சமூகமும் சிறத்தல்

இன்று, நீருக்கும், காற்றுக்கும், கடலுக்கும்,

சோற்றுக்கும், வேலைக்கும், உழலும் என் மக்கள்,

வாழும் மண்ணில் மாற்றார் ஆவர்,

அப்போது, நாம் உலக மக்கள் என வரும் ஒரு நிலைப்பாடு.

இலங்கை, சிரியா, நைஜீரியா, திபெத்து,

ஹாங்காங், மியன்மார், க்யூபா, சோமாலியா,

தன் நாடென்றவர் இன்று, உலகையே நாடாக்கினர்.

வரவேற்பு சிறிதெனினும், வாழ புலம் பெயர்ந்தார்.

காலத்தின் மாற்றத்தில் காட்சிகள் மாறும்,

மன்னனோ, (பிரதம) மந்திரியோ, மாறலாம்,

மக்கள் மாண்பு சிறந்தால் அது  நாடு.

மனிதம் திண்டாடினால், இடுகாடு

நண்பா விழித்தெழு, நலமும்,

வளமும், நுட்பமும், திறனும் இருந்தாலே,

நாளை உன் வாழ்வின் வெளிச்சம் இருக்கும்,

இந்த நாடு, நீயும் நானும்,

நாடு உயர்தினை ஆனது, உன் உயிர்மையால்,

நாட்டிற்கு வாழ்த்து சொல்ல,

நாம் தயாராவோம்,

நண்பா... உனக்கு இன்று, உரக்க சொல்...

நீ சுதந்திரன்,

பிறர் வாழ்வில் வளம் சேர்க்க, மகிழ்விக்க,

மண்ணையும், வளத்தையும், மாண்மையும் காக்க ,

நம் கல்வியும், வித்தையும் தலைமுறை தாண்ட,

காவியம், காப்பியம், சரித்திரம் படைக்க,

நீ சுதந்திரன்.. சுதந்திர நினைவில் வாழ்த்துகள்.